İncil’de İsa Ben Tanrıyım Diyor Mu? Bir Sorgulama ve İçsel Yolculuk
Kayseri’nin huzurlu sokaklarında, zaman zaman ruhumda kaybolduğum bir dönemde bir soruyla yüzleştim: İncil’de İsa gerçekten “Ben Tanrıyım” diyor mu? Bu soru o kadar içimde yankı yaptı ki, sanki dünyadaki her şey bu soruya bağlanıyordu. O kadar büyük bir soruydu ki, cevap ararken kendimi bir dağın zirvesine çıkmaya çalışırken buldum. Hızla okuduğum kitaplar, eski metinler ve İncil üzerine düşündüklerim, beni bir yerlere sürüklüyordu, ama bir türlü istediğim cevabı bulamıyordum. Bu yazı, bu sorunun etrafında dönen duygusal bir yolculuk olacak.
Bir Akşam, Kayseri’nin Soğuk Sokaklarında: İsa’nın Kimliği Üzerine İlk Düşüncelerim
Bir akşam Kayseri’de, yine rutin bir yürüyüş yaparken kafamda bir soru beliriverdi. Her gün okuduğum, her an düşündüğüm sorular vardı ama bu soru bambaşkaydı. Son birkaç haftadır, bir yandan hayatın anlamını ararken, bir yandan da Tanrı’yı ve İsa’yı daha iyi anlamaya çalışıyordum. O kadar kaybolmuş, o kadar belirsiz bir ruh halindeydim ki, o sırada bu sorunun gündeme gelmesi bana bir çıkış yolu gibi hissettirdi. Sanki içimde bir şeyler değişiyor, içsel bir yolculuğa çıkıyordum.
Adeta her köşe başında bir iz arıyordum. Çünkü bir yerlerde, bir kitapta, bir cümlede, bir parçada cevabımın gizli olduğunu hissediyordum. İşte o an, İncil’in sayfalarında gezinmeye başladım. İlk başta, İsa’nın kimliğini sorgulamadan okuduğum, sadece ruhsal bir rehber olarak kabul ettiğim İncil, bir anda bana farklı bir şekilde gelmeye başladı.
İncil’de İsa ve “Ben Tanrıyım” İfadesi
İsa, İncil’de Tanrı’yla ilişkilendirilen bir figürdür. Ama bir noktada, “Ben Tanrıyım” dediğini görebilir miyiz? Yavaşça bu sorunun içine dalmaya başladım. Okuduklarımda bir yandan “Tanrı’nın oğlu” ifadesi, bir yandan “Ben ve Baba biriz” gibi cümleler vardı. Ama bu ifadeler, bir insanın doğrudan Tanrı olduğunu söylediği anlamına gelir miydi? Belki de gerçek sorum şuydu: İsa, kendisini Tanrı olarak tanımladı mı?
Yavaşça okumaya devam ettim. İsa, bir sürü vaaz verdi, bazen Tanrı’nın egemenliğinden bahsetti, bazen de “Benimle Baba bir” dedi. Ama bu ifadeler, bir insanın Tanrı olduğunu açıkça ifade etmek için yeterli miydi? Gerçekten de, İncil’de “Ben Tanrıyım” diyen bir cümle var mıydı? Bilmiyorum, belki de yıllarca doğru düzgün incelemediğimiz bu metinler, aslında içimizdeki soruları daha da derinleştirmişti.
İsa’nın Kimliği: Hayal Kırıklığı ve Umut
Bir gün, İncil’deki İsa’nın kimliği hakkında okumaya devam ederken, içimde büyük bir hayal kırıklığı hissettim. Çünkü istediğim cevaplar bir türlü gelmiyordu. Her okuduğum parçada yeni bir anlam çıkıyordu ama sorumun cevabı netleşmiyordu. “Ben Tanrıyım” demediğini, ama bir şekilde Tanrı’yla özdeşleştiğini fark ettim. Aslında belki de soruyu yanlış soruyordum. “Ben Tanrıyım” demek yerine, belki de “Ben Tanrı’yla birim” demek daha doğru bir ifade olabilirdi.
Bütün bu hayal kırıklığının içinde, bir umut doğmaya başladı. Çünkü şunu fark ettim: İsa’nın kimliğini sadece kelimelerle sınırlamak, belki de bu büyük sırrı küçültmek olurdu. Belki de mesele, İsa’nın Tanrı’yla olan ilişkisini anlamaktan geçiyordu. “Ben Tanrıyım” demesinin bir anlamı yoktu, çünkü Tanrı’yla bir olmak, aslında Tanrı’nın kendisiyle özdeşleşmekti. O an, tüm bu karmaşa bir anlam kazandı. İsa, Tanrı’yla bir olduğunda, biz de Tanrı’yla bir olabilirdik. O anda içimde bir huzur doğdu.
Sonuç: İsa’nın Kimliği ve Benim Yolculuğum
İncil’de İsa’nın kesin olarak “Ben Tanrıyım” dediğini bulamadım ama o dönemdeki ruhsal arayışımda, her şeyin ne kadar farklı algılanabileceğini keşfettim. Belki de bizler, doğru cevabı ararken, aslında doğru soruyu soruyoruzdur. İsa, Tanrı ile özdeşleşmiş bir insan olarak, bambaşka bir anlam taşıyordu. O, hem Tanrı’yı hem de insanları anlamak için bir köprüydü.
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, içimde bir ışık yandığını hissettim. Belki de Tanrı’yı anlamak için bir adım daha atmam gerekiyordu. Bu sorunun yanıtı, her zaman dışarıda aradığım bir şey değildi; belki de cevabın kendisi içimdeydi. O an, her şeyin anlamını yavaşça çözmeye başladım ve bir yolculuğun sonlarına geliyordum. İsa’nın kimliğini anlamak, belki de sadece bir başlangıçtı. Gerçek yolculuk, Tanrı’yla olan ilişkimi derinleştirmekti.